Revision 1: Greetings, Personal Information and Our School

Bir konuşma selamla başlar. Günün saatine göre “Good morning.” (günaydın), “Good afternoon.” (tünaydın) ya da “Good evening.” (iyi akşamlar) deriz; arkadaşlar arasında kısaca “Hello!” ya da “Hi!” yeter. Hâl hatır sormak için “How are you?” sorulur; cevabı “I'm fine, thank you. And you?” olur. Ayrılırken “Goodbye.”, “Bye!”, “See you tomorrow.” ya da gece için “Good night.” deriz.

Tanışırken adımızı söyleriz: “What's your name? — I'm Elif.” ya da “My name is Elif.” Tanıştığımıza memnun olduğumuzu “Nice to meet you.” ile belirtiriz; karşılığı “Nice to meet you, too.” olur. Bir arkadaşımızı başkasıyla tanıştırırken “This is my friend Can.” deriz; karşıdaki kişi de “Hello, Can. Nice to meet you.” diye cevap verir.

Nezaket sözcükleri de konuşmanın parçasıdır: bir şey isterken please, teşekkür için thank you ya da thanks, karşılığında “You're welcome.” kullanılır. Yanlışlıkla birine çarptığımızda “Sorry!”, bir soru sormadan önce “Excuse me.” deriz. Örnek: “Excuse me, where is the library? — It's next to the canteen. — Thank you! — You're welcome.”

Kendimizi tanıtırken to be fiilini (am, is, are) kullanırız. Biçimi özneye göre değişir: I am, you are, he / she / it is, we are, they are. Konuşurken kısaltırız: I'm, you're, he's, she's, it's, we're, they're. “I'm Deniz. I'm eleven years old. I'm from Türkiye. I'm in class 6-B.”

Olumsuz cümlede not gelir: “I'm not twelve, I'm eleven.” “She isn't from İzmir; she's from Ankara.” “They aren't in our class.” Soru cümlesinde to be başa geçer: “Are you a new student? — Yes, I am. / No, I'm not.” “Is he your brother? — Yes, he is. / No, he isn't.” Olumlu kısa cevap kısaltılmaz: Yes, I am. (Yes, I'm. denmez.)

Kişisel bilgileri soru sözcükleriyle öğreniriz: “What's your name?” (ad), “How old are you?” (yaş), “Where are you from?” (nereli), “What class are you in?” (sınıf), “Who is she?” (kim) ve “What's your favourite colour?” (en sevdiği). Yaşı söylerken to be kullanırız: “I'm eleven years old.” (I have eleven years. yanlıştır.) Ülke adının önüne from gelir: “I'm from Türkiye.” “Mia is from England.”

Özne zamirleri cümlenin kimden söz ettiğini söyler: I (ben), you (sen, siz), he (o – erkek), she (o – kadın), it (o – nesne, hayvan), we (biz), they (onlar). Bir adı tekrar etmek yerine zamir kullanırız: “Elif is my friend. She is eleven.” “The cat is black. It is in the garden.”

Bir şeyin kime ait olduğunu iyelik sıfatlarıyla anlatırız: my (benim), your (senin, sizin), his (onun – erkek), her (onun – kadın), its (onun – nesne), our (bizim), their (onların). İyelik sıfatı tek başına kullanılmaz, hep bir adın önüne gelir: my school bag, her name, our teacher. “What's his name? — His name is Mert.” “This is our classroom.”

his ile her'ı karıştırmayalım: erkek için his, kız için her kullanılır. “Ali is in class 6-A. His teacher is Mrs. Kaya.” “Zeynep is my cousin. Her hair is curly.” Ayrıca it's (it is) ile its (onun) farklı sözcüklerdir: “It's a dog. Its name is Boncuk.”

Okulda farklı görevleri olan kişiler vardır: the headmaster (okul müdürü), the assistant to the headmaster (müdür yardımcısı), the secretary (sekreter), teachers (öğretmenler), the coach (antrenör), the cook (aşçı), the school doctor (okul doktoru) ve students (öğrenciler). “Who is Mr. Demir? — He is our headmaster.” “Mrs. Aydın is the secretary. She works in the administration department.”

Okuldaki yerler: the classroom (sınıf), the library (kütüphane), the canteen (kantin), the science lab (fen laboratuvarı), the sports field (spor sahası), the gym (spor salonu), the conference hall (konferans salonu), the playground (oyun alanı), the garden (bahçe), the gate (okul kapısı), the noticeboard (duyuru panosu). Bir yerin varlığını there is / there are ile söyleriz: “There is a library on the first floor.” “There are two science labs in our school.” Soru: “Is there a canteen? — Yes, there is.”

Yeri söylerken yer edatları kullanırız: in (içinde), on (üstünde), next to (yanında), opposite (karşısında), behind (arkasında), in front of (önünde), between (arasında). “Where is the library? — It's next to the canteen, opposite the science lab.” “The sports field is behind the school building.” Bir ad ilk kez geçiyorsa a / an, belli bir yerden söz ediyorsak the kullanırız: “There is a gym in our school. The gym is big.”

Ders adları İngilizcede büyük harfle başlar: Turkish (Türkçe), Maths (Matematik), Science (Fen Bilimleri), Social Studies (Sosyal Bilgiler), English (İngilizce), Religion and Morals (Din Kültürü ve Ahlak Bilgisi), Physical Education / P.E. (Beden Eğitimi), Music (Müzik), Art (Görsel Sanatlar), Information Technology (Bilişim Teknolojileri). “What's your favourite subject? — My favourite subject is Science because I like experiments.”

Haftanın günleri de büyük harfle yazılır: Monday, Tuesday, Wednesday, Thursday, Friday, Saturday, Sunday. Hafta içi günlere weekdays, cumartesi ve pazara the weekend denir. “What day is it today? — It's Wednesday.” Ders programını (timetable) anlatırken gün adının önüne on gelir: “We have Maths on Mondays.” “We don't have P.E. on Fridays.”

Ders programıyla ilgili sorular: “How many English lessons have you got a week? — We've got four.” “When do we have Art? — On Thursdays, after the break.” “Which lesson do we have after Maths? — We have Science.” Seçmeli derse elective lesson denir: “Our elective lesson is Drama.”

Sınıfta ve çantamızda kullandığımız eşyalar: a pencil case (kalem kutusu), a notebook (defter), a rubber (silgi), a ruler (cetvel), scissors (makas), glue (yapıştırıcı), crayons (boya kalemleri), a dictionary (sözlük), a board marker (tahta kalemi), the smart board (akıllı tahta), the bookcase (kitaplık) ve the rubbish bin (çöp kutusu). “What's this? — It's a ruler.” “What are these? — They're crayons.”

Sahip olduğumuz şeyleri have got / has got ile söyleriz: “I've got a new school bag.” “She's got two dictionaries.” Olumsuz: “I haven't got a ruler.” “He hasn't got a rubber.” Soru: “Have you got a pencil? — Yes, I have. / No, I haven't.” “Has she got a dictionary? — Yes, she has.” Çoğul nesnelerde some ve any kullanılır: “I've got some crayons. I haven't got any glue.”

Bir eşyayı ödünç isterken Can I borrow …? deriz; borrow ödünç almak, lend ödünç vermektir: “Can I borrow your ruler, please? — Sure, here you are. — Thanks!” “Can you lend me your rubber?” Öğretmen yönergeleri emir cümlesidir: “Open your books, please.” “Listen carefully.” “Look at the board.” “Raise your hand.” “Be quiet, please.” “Don't forget your homework.” Yönergeyi anlamadığımızda “Can you repeat, please?” ya da “Sorry, I don't understand.” deriz.